Νέα Αρχή!

    

Ερχόμαστε σε ένα σωμάτιο αθλητικό γεμάτοι ελπίδες, φανερές και κρυφές, για την εξέλιξη των παιδιών μας ο καθένας. Τα μεγάλα κατορθώματα με την μπάλα του μικρού στο σαλόνι ή στην αυλή δεν σηκώνουν αμφισβήτηση. Στα πρώτα κιόλας βήματα του μικρού στο πλαστικό χορτάρι αρχίζει η κοινωνικοποίηση η δική μας, των γονιών αλλά και των μικρών αυτών ηρώων μας. Τελικά τα παπούτσια με τάπες που τα πληρώσαμε ακριβότερα από τα δικά μας τα καλά, δεν είναι τα κατάλληλα!!!  Ούτε ο νεαρός πωλητής που με τόσο σιγουριά τα σύστησε, αυτή την λεπτομέρεια με τους πόνους στις αρθρώσεις μάλλον δεν θα την ήξερε. Τέλος πάντων, την άλλη φορά θα ξέρουμε, εκτός... και εάν ο μικρός θελήσει και ξανά τάπες... και δεν έχουμε τι να του κάνουμε! Η γρήγορη επαφή με τον άθλημα στις πρώτες προπονήσεις σε συνδυασμό με τους δεκάδες αγώνες που παρακολουθεί κανείς όλα τα χρόνια δημιουργεί άμεσα και χωρίς καμία αμφιβολία, έναν ειδικό κριτή παιδικού ποδοσφαίρου στην χειρότερη περίπτωση, και παγκόσμιας εμβέλειας στην καλύτερη. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Το πράγμα γίνετε ενδιαφέρον όταν οι μαμάδες που δύσκολα να παρακολούθησαν ολόκληρο έναν αγώνα ποδοσφαίρου από την τηλεόραση, μάθουν το offside. Όλοι έτοιμοι, οι μικροί τρέχουν πίσω από την μπάλα σαν σμήνος, οι γονείς πίσω από τα κάγκελα σε ρόλο παρατηρητή διαιτητή και ο προπονητής στην αναζήτηση άμεσων αποτελεσμάτων! 

   ...Κάπως έτσι ξεκινά αυτή η ιστορία για πολλούς. Η εξέλιξη είναι μία άλλη ιστορία. Το όφελος των παιδιών, που οι γονείς επέλεξαν το αθλητισμό σαν ένα από τα μέσα κοινωνικοποίησής τους, μεγάλο. Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς το πρώτο καιρό στις προπονήσεις είναι ότι ο προπονητής είναι κάτι σαν δάσκαλος, και ο δεσμός του με τα παιδιά είναι ιδιαίτερος. Καλά, δέχομαι ότι υπάρχει και αυτός, που αυτό δεν το μαθαίνει ούτε στο τέλος. Είναι ο τύπος που φωνάζει συνέχεια του γιου του τι και πώς να το κάνει και μην ακούει τι του λέει ο μπιπ που τον είχε στο πάγκο το πρώτο ημίχρονο που χάναμε, και ο άλλος που φωνάζει έξαλλα του παιδιού του γιατί έκανε φάουλ στην προπόνηση, αδιαφορώντας που ο μικρός είναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα και που ο ρόλος του προπονητή τελείωσε μόλις αυτός πετάχτηκε για να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. "Θα σκοτωθούν" χαμηλόφωνα προς τους άλλους γονείς στην θέση του συγνώμη, και όλα καλά.

Εδώ είναι η φάση της γνωριμίας με τους υπόλοιπους, αφού τα παιδιά έχουν μάθει ο ένας τον άλλον με τα μικρά τους ονόματα ή με τα επίθετα είναι η σειρά μας, των μεγάλων να γνωριστούμε, όσοι δεν το κάναμε ακόμα. Είναι η φάση που με λίγη προσοχή καταλαβαίνει κανείς ότι ένα θέμα με τα επίθετα, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, το έχουμε. Όλοι Μέσι και Ρονάλντο. Φαντάζομαι αυτό διαφέρει με τις γενιές. Η κάθε γενιά έχει τους δικούς της αστέρες. Εμάς μας έλαχε να έχουμε αυτούς τους δύο. Καλά οι μαμάδες, θα μου πεις, δεν είναι το δικό τους επίθετο και δεν τους νοιάζει, οι μπαμπάδες;;; Πόσο εύκολα λένε "είναι ο Μέσι" για το γιό τους; Ειλικρινά αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ αλλά πάντα λέω μέσα μου άστο να πάει στο καλό, τι σε νοιάζει; Στο θέμα προπονητή - δασκάλου, σταθήκαμε τυχεροί να έχουμε όχι ένα αλλά δύο παιδιά που αρχικά μετάξι τους είχαν καλή χημεία και με τα παιδιά δημιούργησαν ένα ωραίο κλίμα. Αυτό που ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο ήταν το καλό κλίμα της κερκίδας.

    Ρέει ο χρόνος σαν νερό. Τα παιδιά πρέπει να αλλάξουν τμήμα. Καιρός να μάθουμε τις ηλικιακές κατηγορίες και ότι πρέπει να αλλάξουν και προπονητή. Σε ετοιμότητα για αντάρτικο όλη η παρέα! Εμείς προπονητή δεν αλλάζουμε! ...ή αλλάζουμε; Πρέπει; ΟΚ! Εάν πρέπει... για το καλό των παιδιών, έτσι; Μερικά παιδιά στο Β τμήμα. Στο ΒΗΤΑ; Δηλαδή τι είναι πάλι αυτή η ποδοσφαιρική ηλικία; Εκεί που αρκετοί νομίζαμε ότι τα μάθαμε όλα, τα περισσότερα έστω, μαθαίνουμε ότι τα παιδιά μας έχουν δύο ηλικίες. Ναι δύο, βιολογική και ποδοσφαιρική! Και η δεύτερη δεν είναι ίδια για όλους, για μερικούς προχωρά γρηγορότερα. Για κάποιους αυτό ήταν η σταγόνα. Τέλος! Ναι τέλος!

Όσοι πιστοί και επίμονοι, και αφού το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον, παραμείναμε να δούμε τι έχει σειρά να μάθουμε και να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας. Και πιστέψτε με είναι πολλά ακόμη. Κάποια παιδιά, οι γονείς τα πάνε σε δοκιμαστικά. Είναι προπονήσεις που οργανώνουν οι ΠΑΕ για να βρουν παιδιά να στελεχώσουν τα τμήματα τους. Αυτοί είναι οι αστέρες! Τουλάχιστον για την ώρα! Εάν θα πετύχουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους αυτό δεν το ξέρει κανείς.

Οι υπόλοιποι, προσεύχονται να έχουμε την υγεία εμείς και τα παιδιά μας και να μας τύχει ένας καλός προπονητής. Οι προσευχές καμιά φορά πιάνουν. Ο δεύτερος προπονητής μας είχε το σπίτι μόνο για ύπνο. Περισσότερα τον βλέπαμε εμείς πάρα η γυναίκα του. Πώς τα κατάφερνε με την κρεβατομουρμούρα είναι αίνιγμα. Το καλό ήταν ότι όσο εμείς τον βλέπαμε αυτός είχε στρωθεί στη δουλειά για να δώσει τις γνώσεις του στα μικρά μας. Ήταν η εποχή που αρκετοί έμαθαν το "ένα - δύο" να σηκώσουν το κεφάλι να μην "πουλάνε την μπάλα" και άλλα τέτοια ωραία. Στους αγώνες που τώρα πια γινόντουσαν μετά από "ολόκληρα ταξίδια" αρχίσαμε να βρίσκουμε πρώην συμπαίκτες ως αντιπάλους αφού αρκετοί άλλαξαν χρώματα, και έτσι δεν χάναμε ευκαιρία για ένα καφέ όλοι η παλιοπαρέα. Τρία γεμάτα χρόνια και δύο ηλικιακές κατηγορίες πέρασαν έτσι στην πλάτη μας, άλλαξαν την όψη μας και οι μικροί έπαιζαν στα ίσια στο γήπεδο όσους από εμάς κράταγε η μέση του ακόμη.

Ήταν η ώρα να μάθουμε να βάλουμε σκέψη στο παιχνίδι, όχι εμείς, τα παιδιά, και βεβαίως το overlap. Τα παιδιά τη βρίσκανε στην παρέα όσο και εμείς. Στο μεταξύ ο αριθμός μεταλλίων και διπλωμάτων του καθένα, που μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο, ήταν πέρα από την δικαίωση των κόπων των μικρών η χαρά της συλλογής από τις μαμάδες. Με αυτά και αυτά έφτασε ο χρόνος τα παιδιά να φύγουν λίγο από τα φουστάνια τους. Εκτός από τα κορίτσια στο γυμνάσιο που πάντα κάνουν ότι περνά από τα χέρια τους για αυτό, το συγκεκριμένο θέμα ανέλαβε να το φέρει εις πέρας ένας από τους καλύτερους προπονητές του Πειραιά. Άμεσα και χωρίς πολλά πολλά, κατέστησε σαφές ότι αυτό που χρειάζεται είναι μόνο μπάλα, γήπεδο και τα παιδιά. Ούτε καν φαγητό! Σηκωτό τον βγάζαμε από το γήπεδο για τρία χρόνια.. 

...Τα παιδιά πάλεψαν, πιεστήκαν, πόνεσαν, ίδρωσαν, κλάψανε, γέλασαν, χάρηκαν, πανηγύρισαν... Μεγάλωσαν! Εμείς ασπρίσαμε, ...και εμείς μεγαλώσαμε, και δεν χάσαμε ούτε λεπτό. Συνέχεια ήμασταν εκεί. Είναι η ώρα τα παιδιά να πάρουν το δρόμο τους. Θα είμαστε εδώ να τους καμαρώνουμε! 

Αφιερωμένο με πολύ αγάπη και σεβασμό στους: Γιώργο Μούτσα, Ρένο Δρόσο, Κώστα Πυρράκο, Νίκο Παππά, Νίκο Μακρή, Γιώργο Καβάση, Νίκο Κανελλόπουλο, Νίκο Μάναλη, Παναγιώτη Αγγελάκη, Μάρθα Τζερεφού και Παναγιώτη Ψυλοπάτη!