Ταλέντα και άλλες σκέψεις!

Οι μεγάλες ομάδες  (ΠΑΕ και βάλε, δλδ) "αρπάζουν" τα παιδιά που "το έχουν". Πολύ απλά και εύκολα, πατώντας επάνω σε όνειρα, μερικές φορές απατηλά, γονιών που το μόνο που αναζητούν είναι να δούνε την επιτυχία των παιδιών τους, και είναι και βιαστικοί ας πούμε, στην καλύτερη περίπτωση. Ο μηχανισμός αυτός δουλεύει έτσι, χωρίς κόπο και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Δημιουργούν "σούπερ ομάδες" με επίλεκτους παίχτες - παιδιά που σαρώνουν τα πάντα και πολλές φορές δεν μπορούν να βρούνε αντιπάλους στο επίπεδο τους. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που λόγω συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού παιδιών, να επιλεγεί αντιπροσωπία για να αγωνιστεί, αφήνοντας έτσι τα περισσότερα παιδιά μόνο με την προπόνηση, η ακόμη χειρότερα, στις μεγαλύτερες ηλικίες να σου ζητάνε λεφτά για να αγωνιστεί το παιδί σε τουρνουά. (...το τρελό είναι που αυτό θεωρείται φυσιολογικό)
Το που καταλήγουν ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των μικρών το αντιλαμβάνεται κάνεις εάν σκεφτεί πόσα ταλέντα ξεπηδούν κάθε χρόνο στην εγχώρια αγορά και πόσοι αστέρες του εξωτερικού περιμένουμε στο αεροδρόμιο με τρελά πανηγύρια.
Αυτό όμως που με απασχολεί εδώ και καιρό είναι το τι κάνουν οι ερασιτεχνικές ομάδες για να "κρατήσουν" τα ταλέντα κοντά τους, έως αυτά, στην προεφηβική ηλικία, εάν το λέει η καρδούλα, το ταλέντο και κυρίως η δουλειά τους να κάνουν το βήμα προς μία επαγγελματική συνέχεια. Το να κρατήσουν οι ομάδες το δελτίο για να μην τους εγκαταλείψουν τα ταλέντα, έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι αποτελεσματικό, πόσο μάλλον όταν τα παιδιά που φεύγουν δεν έχουν καν δελτίο, να μην αναφέρω και τις αλλαγές του νομού, που σωστά έχει απελευθερώσει τους παίχτες από αυτό το περιορισμό. Άρα τι;
Γνώμη παραθέτω, ίσως λανθασμένη.
Λιπών, ανεβάζοντας το επίπεδο της δουλειάς με τα παιδιά στο γήπεδο, κάνεις ένα πρώτο βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Αυτό ακούγεται και μάλλον είναι εύκολο να το πεις μόνο. Ξεκινάς με το περιορισμό του αριθμού των παιδιών σε κάθε τμήμα. Έχουν γίνει μελέτες για αυτό δεν χρειάζεται να εφεύρει κανένας το τροχό, υπάρχει ακριβές αριθμό παιχτών που πρέπει να στελεχώσει τα ηλικιακά τμήματα.
Δλδ στους αρχάριους δεν μπορεί να έχεις πάνω από 10 παιδιά ανά τμήμα, 12 στα projunior, 14 στα junior και 16 στους προπαίδες.
Αυτό συνεπάγεται περισσότερα τμήματα, περισσότερα έξοδα, περισσότερες ώρες στο γήπεδο για τους προπονητές αλλά και καλύτερη και σωστή προπόνηση για τους μικρούς. Όταν ένας γονιός βλέπει ότι η δουλειά που γίνεται είναι σωστή, όσες και υψηλές προσδοκίες να έχει για το μέλλον, δύσκολα θα τρέχει στου διαόλου τη μάνα, για να προπονεί τον γιο του, και να μην τον βλέπει κιόλας. Βεβαίως και θα υπάρξουν και οι εξαιρέσεις που θα τους θαμπώνει η "γυαλάδα" των μεγάλων ομάδων, έτσι κι αλλιώς θα υπάρξει μία εκροή αλλά εδώ γράφω για κάτι άλλο, για το ταλέντο που για να το κρατήσεις πρέπει να του προσφέρεις κιόλας. Να του προσφέρεις σωστή και υψηλού επιπέδου προπόνηση, να τον περιβάλλει η προσοχή της ακαδημίας μέσου του προπονητικού team και όταν έρθει η ώρα, ο παίκτης να σου "επιστρέψει" την επένδυσή σου επάνω σε αυτόν, γιατί περί επενδύσεως πρόκειται, στην κυριολεξία.
Ο σχεδιασμός των τμημάτων είναι ένα άλλο πάρα πολύ μεγάλης σημασίας κεφάλαιο, που μάλλον ξεκινά με την επιλογή των ανθρώπων με επαρκή γνώση του αντικειμένου, και εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς και έτσι δεν θα εμβαθύνω σε αυτό. Θα γράψω όμως για αυτό που έχω ζήσει. Όλοι μας οι γονείς, για τα παιδιά μας, έχουμε την πεποίθηση ότι είναι μεγάλοι και ανερχόμενοι αστέρες που όμως συνέχεια τους αδικεί αυτός ο άσχετος που δεν ξέρει τι του γίνεται.., ο προπονητής ντε. Για αυτό πρέπει πάση θυσία να διεκδικήσουμε και χρόνο περισσότερο, και ρόλο περισσότερο και μίας γειτόνισσάς μου, τα μάτια, ακόμη και σε βάρος άλλων ...μικρών! (έχει τελικά κάποιο νόημα η "κεκλεισμένων των θυρών προπονήσεις")... Ανακεφαλαιώνω: ο έρμος προπονητής πρέπει να δουλεύει παραπάνω ώρες  (περισσότερα τμήματα που λέγαμε), να έχει υψηλή και εξαιρετική κατάρτιση  (να μπορεί να στελεχώσει τα τμήματα σωστά εκτός το να μπορεί να τα προπονεί) και τέλος να μπορεί να ασχοληθεί και με τους άλλους απ έξω που έχουν γνώμη για τα πάντα και την προπονητική την έχουν μέσα τους. (Καλά καταλάβατε).
Πρέπει να έχω ξεφύγει στο οικονομικό προϋπολογισμό και δυστυχώς για το θέμα δεν έχω λύσει. Ούτε Μαρινάκη, ούτε Μελισανίδη ούτε καν Σαβίδη σε τέτοιες εποχές δεν υπάρχουν να πληρώσουν αυτά τα χρήματα που εδώ που τα λέμε δεν ξέρω και πόσα είναι. Μία όμως πρόταση θέλω να την κάνω. Μπορούσε να οριστεί ένας μόνο προπονητής για το κάθε ηλικιακό τμήμα. Έτσι θα είχε την υπευθυνότητα για 30 έως 60 περίπου παιδιά. Θα έβγαζε πρόγραμμα για όλους, θα είχε άμεσα εικόνα για την προπόνηση τους από τους βοηθούς, και θα καταρτούσε τα αγωνιστικά τμήματα κάθε εβδομάδας (το διαδίκτυο και άλλες τεχνολογίες σαν αυτή ΕΔΩ το κάνουν εφικτό). Δλδ θα λειτουργούσε όπως ο προπονητής της εθνικής που θα ανέβαζε τα παιδιά στο Α,Β,Γ η Δ κτλ γκρουπ, κατά το δοκούν, σύμφωνα με την απόδοσή τους στις προπονήσεις της εβδομάδας σε συνεργασία με τον/τους βοηθό/βοηθούς, η βάση κάποιου ροτεϊσιον ίσως, δεν ξέρω. Αυτό προϋποθέτει πολλούς βοηθούς, με ενεργητικό ρόλο στην εφαρμογή και αξιολόγηση των ασκήσεων (που θα τους δίνει ο προπονητής) και στην καταγραφή της απόδοσης του κάθε ενός παιδιού. Αυτό το ρόλο, του βοηθού, μπορούν να το αναλάβουν από παίχτες της αντρικής ομάδας ως και κάποιοι από τους γονείς που θέλουν και μπορούν να δράσουν σε αυτό το τομέα. 

Θα είχαν την ευκαιρία τους όλοι να αποδείξουν την αξία τους, αλλά κυρίως θα είχαν την ευκαιρία να προπονηθούν σε υψηλό επίπεδο χωρίς να πάει λεπτό χαμένο. Τι άλλο είναι αυτό που θέλει ένας γονιός;
Το να προσπαθεί κάνεις να αλλάξει κάτι παγιωμένες καταστάσεις και πρακτικές δεν είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ καλή η αίσθηση που σου μένει. Αυτό που μετράει έτσι κι αλλιώς, είναι η προσπάθεια.